رهنمایان حقیقت جملگی باده پرستند ماهرویان طریقت ز صفا جام شکستند راهبانِ درِ دیر و زاهدانِ درِ معبد از گدایان جفا دیده دگر روی ببستند

ای قبله‌ی خوبانِ ما ای جان و ای جانانِ ما ای عاشقان را رهنما ای فخر ما ای روح ما عمریست اندر کوی تو دائم

من این دردِ زمان را با که گویم رفیقا این نهان را با که گویم من این طوفان سخت و جان‌فزا را بجز روی حریفان